• Aqua Blue
  • Artopoulos
  • Body and Style
  • Elements of Caldera Santorini
  • Koukaroudis
  • Nosokomathess.gr
  • Remvi Cafe - Bar
  • Rich Cafe - Bar
  • Optical Gallery Theodosiadis
Previous Next

Συνέντευξη Ταραξία

 

ταραξιας2

 

Η ιδέα για τον Ταραξία μου ήρθε σκετικά εύκολα.Ήμουν για διασκέδαση στο club dogs όπου είναι το στέκι του.Ως φίλος μόλις με είδε με χαιρέτισε κι εκεί του είπα την ιδέα μου!Δέχτηκε αμέσως και κλείσαμε ραντεβού 2 μέρες μετά στο ίδιο μαγαζί.Το επόμενο βράδυ μελέτησα λίγο για τη ζωή του και τα τραγούδια του,έβγαλα ερωτήσεις-δύο από αυτές είναι του φίλου Ραφαήλ-και την επόμενη μέρα έγινε η συνέντευξη.Απάντησε με το χέρι στην καρδιά και χωρίς να "μασήσει" τα λόγια του όπως κάνει πάντα.Διαβάστε παρακάτω τι μας απάντησε και μακάρι να μας μείνουν κάποια λόγια του χαραγμένα στο μυαλό μας.

-Γιατί ραπ κι όχι κάποιο άλλο είδος;

-Γιατί αυτό με συγκίνησε από πολύ μικρή ηλικία,από 15 χρονών που ασχολήθηκα με αυτό.Η ραπ μου δημιούργησε ένα ενδιαφέρον γιατί ήταν η μοναδική μουσική-και είναι ακόμα-η οποία καυτηριάζει κοινωνικά ζητήματα,μιλάει για τη ζωή,για αληθινά πράγματα κι όχι για έρωτες,αγάπες και λουλούδια όπως το πλήθος των τραγουδιών που βγαίνουν.Η αμεσότητα και η αλήθεια μέσα από αυτή τη μουσική.Αυτά με συγκίνησαν και με έκαναν να ασχοληθώ!

-Κλίκες στο χώρο σας υπάρχουν;

-Υπάρχουν κλίκες όπως γενικότερα δημιουργούνται στη ζωή μας.Από όταν πήγαμε στρατό μέχρι στη δουλεία μας,μέχρι με τα κόμματα που ο καθένας έκανε την κλίκα του και τόσα χρόνια με ρουσφέτια βάζανε τον κόσμο μέσα σε αυτή την ιστορία.Δεν είναι σωστό να δημιουργούνται κλίκες αλλά να δημιουργούνται ομάδες και να γίνεται συλλογική δουλειά!Στο χώρο μας έχουν δημιουργηθεί πολύ μεγάλες κλίκες που άφησαν ιστορία όπως η κλίκα των FF.C που τη δεκαετία του 90΄ μεσουρανούσε στην ελληνική χιπ χοπ!Το low bap με τους active member,το family που ήμαστε εμείς,ηχοκρατορία που ξεκίνησα εγώ με ΑΓ ΖΝ και TXC.Κατά καιρούς έχουν δημιουργηθεί πάρα πολλές κλίκες και υπάρχουν αντιπαλότητες ανάμεσα τους.

Συνέντευξη Τριανταφύλλου

-Τι σε έκανε να ασχοληθείς με τον χώρο;Τι σε τράβηξε στη μουσική;

-Η μουσική η ίδια βασικά! Όχι συγκεκριμένα ο χώρος της μουσικής.
Απλά είχα την περιέργεια να μάθω πως γίνεται η μουσική. Αλλά δεν είχα καμία σχέση από μικρός με τη μουσική! Καμία όμως.
Ο πατέρας μου πρέπει να είχε όλους όλους 30 δίσκους! Κάποια Disco, κάποια Ελληνικά, Ένα Χάρρυ Κλιν! χαχαχα!
Γύρω στο 1990-91 είχα ακούσει κάτι κασέτες που μου είχαν φέρει φίλοι μου, κόλλησα με το συγκεκριμένο είδος, μου άρεσε πάρα πολύ.
Και μετά μπήκα στο τρυπάκι να βρω τι είναι αυτά, από που να τα πάρω, βρήκα δίσκους, βρήκα δισκάδικα, βρήκα φίλους, έκανα γνωριμίες κι αυτό μεγάλωνε με τα χρόνια.

-Για μία παραγωγή από που εμπνέεσαι;

-Από οτιδήποτε. Από την καθημερινότητα, από ένα κομμάτι παλιό, από ένα καινούριο, από ταινίες, από ό,τι μου κατέβει, όπως μου κατέβει!
Από μία λεπτομέρεια στο δρόμο, από μια φωτογραφία. Τα απορροφάω όλα και τα φιλτράρω.

-Ποιο κομμάτι σου θεωρείς το αριστούργημά σου και ποιο βλέπεις ότι έχει τη θερμότερη ανταπόκριση από τον κόσμο;

-Μου ανέφερες το "The Saddest Story" πριν ξεκινήσουμε τη συνέντευξη, νομίζω ότι αυτό το κομμάτι ήταν αυτό που αγάπησε πολύς κόσμος!
Δεν το θεωρώ όμως αριστούργημα, ούτε καν!
Το "Missionary" ήταν ένα από τα κομμάτια που δούλεψα περισσότερο και αγάπησα πιο πολύ, αλλά νομίζω πως σε όλα μου τα κομμάτια έχω το ίδιο πάθος. Είτε είναι τα πιο απλά είτε τα πιο δύσκολα. Είτε τα έχω γράψει σε μια ημέρα, είτε μου έχουν πάρει ένα χρόνο! Αν μου έλεγε κάποιος τι θα άλλαζα στο "Missionary" τώρα, θα έλεγα... Τίποτα! Και αυτό θα ήταν το ιδανικό για όλα μου τα κομμάτια. Αλλά αυτό δεν γίνεται. Πάντα θες να αλλάξεις κάτι... η μουσική είναι τέχνη και πρέπει να την εκθέσεις, από την στιγμή που θα εκτεθεί στον κόσμο θεωρείται ένα τελειωμένο έργο. Δεν μπορείς να το πάρεις πίσω και να το αλλάξεις.

Γρήγορη Επικοινωνία

Email:
Θέμα:
Μήνυμα: