• Aqua Blue
  • Artopoulos
  • Body and Style
  • Elements of Caldera Santorini
  • Koukaroudis
  • Nosokomathess.gr
  • Remvi Cafe - Bar
  • Rich Cafe - Bar
  • Optical Gallery Theodosiadis
Previous Next

Το ρολόι του τοίχου

Ήταν ακριβώς πριν δέκα χρόνια όταν μετακομίσαμε σε αυτό το σπίτι. Η μαμά μου ήταν διαρκώς σε υπερένταση. Ανησυχούσε για το πώς θα το διαμορφώσει, πως θα το διακοσμήσει και το πρώτο διάστημα έκανε συνεχώς αλλαγές. Τίποτα δεν έβρισκες στη θέση του! Όταν τελικά καταστάλαξε, άρχισε να πειραματίζεται με μικρολεπτομέρειες.
Σαν να την ακούω ακόμη και τώρα .
«Δε μου αρέσει αυτός ο τοίχος πολύ άδειος είναι» (όντως το μοναδικό κενό που είχε απομείνει στον τοίχο ήταν αυτό το σημείο πάνω από την εταζέρα) .
«Κάτι πρέπει να βάλω..εσύ τι λες?» Με ρωτάει.
«Ξέρω ' γω? Κανένα πίνακα?»
«Πίνακα? Όχι , όχι πάλι πίνακα κάτι άλλο θέλω»
«Μμμ κανένα ρολόι ίσως που είναι και πιο χρήσιμο?»
«Ρολόι ε?... Ναι δίκιο έχεις! Αύριο κιόλας θα πάω να ρίξω μια ματιά!»
Την επόμενη μέρα κιόλας το κενό κάλυψε ένα, όχι και τόσο μικρό, ρολόι τοίχου. Ήταν στα μέσα της εφηβείας μου τότε, μια περίοδος της ζωής μου που συχνά νοσταλγώ τόσο για την ξεγνοιασιά όσο και την αθωότητα της. Φυσικά τότε δεν το καταλάβαινα, όπως άλλωστε συμβαίνει σε όλους τους εφήβους. Τότε όλα τα βίωνα πιο έντονα..Από τη μία μπορεί να πετούσα από χαρά και από την άλλη μπορεί να ένιωθα ότι είχε έρθει η καταστροφή του κόσμου. Δε μπορούσα να αντιληφθώ ότι τα περισσότερα πράγματα που με απασχολούσαν, πέρα από το διάβασμα μου, που απασχολούσε και τους γονείς μου, αποτελούσαν αντικείμενα του δικού μου ροζ παραμυθένιου κόσμου! Τότε ήταν που άρχισα και τις πρώτες μου μεγάλες εξόδους. Σε χορούς του σχολείου φυσικά! Δε θα το ξεχάσω αυτό το συναίσθημα. μία, ίσως και δύο βδομάδες πριν προετοιμαζόμασταν για το τι θα φορέσουμε , πως θα βαφτούμε και πως θα φτιάξουμε τα μαλλιά μας! Και όλα αυτά για 4 ή 5 ώρες που για μας όμως αποτελούσαν το γεγονός της χρονιάς! Φάνταζε λοιπόν αδύνατον να χάσω τον πρώτο χορό της σχολικής χρονιάς πού ήταν δύο μέρες μετά!
Ήταν περίπου 5:00 το πρωί όταν γύρισα σπίτι. Η μαμά μου σηκώθηκε να δει αν επέστρεψα αρτιμελής, αν έχω πιει ή καπνίσει και αφότου πέρασα το crash τεστ με επιτυχία, πήγε πάλι να ξαπλώσει. Έλα όμως που εγώ δε μπορούσα να κλείσω μάτι από την υπερένταση. Έτσι έβγαλα μόνο τα παπούτσια μου και ξάπλωσα στον καναπέ με κλειστά τα μάτια, προσπαθώντας να ξανά θυμηθώ την παραμικρή λεπτομέρεια της βραδιάς. Είχε απόλυτη ησυχία και το βουητό από την έντονη μουσική στα αυτιά μου, όσο περνούσε η ώρα, δυνάμωνε όλο και περισσότερο . Έτσι δε μπορούσα να καταλάβω από πού προερχόταν ο ήχος που με σταθερό τέμπο κατάφερε σιγά σιγά να με νανουρίσει. Άνοιξα τα μάτια για να λύσω την απορία μου και τότε αντίκρισα το καινούριο απόκτημα της μαμάς μου να με κοιτάει με τους δείκτες του να δείχνουν έξι παρά δέκα. "Αδύνατον! Ακόμα δεν το πήραμε και χάλασε" σκέφτηκα." Μα όταν έκλεισα τα μάτια μου ήταν σχεδόν και τέταρτο..πως είναι δυνατόν.?"
Κάπως έτσι λοιπόν ξεκίνησε η σχέση μου με το συγκεκριμένο αντικείμενο .μια σχέση αγάπης αλλά και μίσους. Έκτοτε το ραντεβού μας καθιερώθηκε σε καθημερινή βάση. Το συμβουλευόμουν από το πρωί μέχρι το βράδυ. Ήταν το τελευταίο πράγμα που κοιτούσα πριν βγω από το σπίτι και το πρώτο με το που έμπαινα. Μπορεί βέβαια να μην το άκουγα πάντα αλλά δεν έδειξε και ποτέ να χαλάει τη ζαχαρένια του. Στο τέλος, πάντα έβγαινε κερδισμένο! Αυτό ήταν που μισούσα πάνω του πιο πολύ. Δεν έκανε ποτέ τα στραβά μάτια να πάει λίγο πιο αργά όταν το χρειαζόμουν, ούτε πιο γρήγορα όταν η ανυπομονησία μου είχε χτυπήσει κόκκινο. Από την άλλη βέβαια δεν ήταν και λίγες οι φορές που προτιμούσα να είναι η μοναδική μου συντροφιά. Η αγαπημένη μου στιγμή ήταν όταν θα έπεφταν όλοι για ύπνο ή μετά από μια βραδινή μου έξοδο ό,τι ώρα και αν γυρνούσα, "η ώρα του απολογισμού" όπως την ονόμαζα..
Όταν έμενα μόνη μου μπορούσα να περάσω ώρες ξαπλωμένη στον καναπέ, να το κοιτάζω και να το ακούω , προσπαθώντας ταυτόχρονα να βάλω σε μια τάξη τις σκέψεις μου, να διαχειριστώ το άγχος μου ή να πάρω μια απόφαση για θέματα που με απασχολούσαν. Ο ρυθμός του με ηρεμούσε, χαλάρωνα και ταξίδευα στο δικό μου κόσμο, έναν κόσμο που, ακόμη και δύο χρόνια μετά το πρώτο μας εκείνο μεταμεσονύχτιο ραντεβού , πίστευα ότι ήταν πραγματικότητα. Καλώς ή κακώς όμως λίγο μετά την εφηβεία άρχισα να καταλαβαίνω τη διαφορά, η οποία δυστυχώς μεγάλωνε μέρα με τη μέρα.
Μέχρι να τελειώσω το Λύκειο τις καθημερινές το κοιτούσα με το άγχος αν θα προλάβω το λεωφορείο για το σχολείο ή αν θα καλύψω την ύλη για το φροντιστήριο. Όσο για τα Σαββατοκύριακα, η ανησυχία μου περιοριζόταν στο αν θα προλάβω να γυρίσω σπίτι την ώρα που πρέπει ώστε να μην ακούσω την «κατσάδα»! Επομένως, την ώρα του απολογισμού δε θυμάμαι πέρα από τις τελικές μας εξετάσεις να με απασχολούσε κάτι άλλο. Φίλους και φίλες είχα, παρέες επίσης, ερωτευμένη ήμουν.. δεν είχα λόγο να μην είμαι ευτυχισμένη. Λίγο διάβασμα παραπάνω και θα περνούσα σίγουρα στο Πανεπιστήμιο...Τόσο απλά! Από το ραντεβού μας λοιπόν έφευγα για ύπνο με ένα χαμόγελο και σκέψεις μόνο θετικές και όμορφες.
Τελικά μπαίνω στο Πανεπιστήμιο! Είμαι χαρούμενη γιατί ξεκινάει μια νέα αρχή με νέα πρόσωπα και καταστάσεις. Καινούριες γνωριμίες , παρέες, μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων , δικό μου φοιτητικό σπίτι που περίμενα πώς και πώς και όλα τα παρελειπόμενα που έχει μια φοιτητική ζωή. Όλα έμοιαζαν τέλεια, κυρίως το πρώτο διάστημα και κάποια πράγματα όπως ήταν λογικό από τον ενθουσιασμό μου δε μπορούσα να τα αντιληφθώ. Είχα την πεποίθηση ότι, καθώς μεγαλώνουμε, ωριμάζουμε και δίνουμε ακόμα μεγαλύτερη αξία σε λέξεις όπως φιλία, εχεμύθεια , ευγένεια και ειλικρίνεια. Τα πράγματα όμως γύρω μας δεν είναι και τόσο ρόδινα όπως πίστευα. Οι λέξεις αυτές αποκτούν άλλη σημασία όταν στη μέση μπαίνει ο ανταγωνισμός και η ζήλεια. Υπήρχαν πολλές φορές που αναρωτιόμουν που φταίω εγώ και τι λάθος κάνω. Ξεκάθαρη απάντηση όμως δεν έβρισκα όσο και αν προσπαθούσα να δικαιολογήσω ορισμένες συμπεριφορές.
Καθώς περνούσε ο καιρός έπιανα όλο και πιο συχνά τον εαυτό μου να στεναχωριέται και να αναθεωρεί αναγκαστικά κάποια πράγματα. Τα αναπάντητα ερωτήματα πλήθαιναν μέχρι που αποφάσισα να το συζητήσω με κάποιον μεγαλύτερο μου. Δε θα ξεχάσω ποτέ την αντίδραση του η οποία ήταν ακριβώς αντίθετη από αυτή που περίμενα! Έβαλε τα γέλια λέγοντας μου ότι περίμενε να ακούσει κάτι πολύ σοβαρό όταν με είδε τόσο προβληματισμένη. Έμεινα απλά να τον κοιτάω ελπίζοντας ότι μου κάνει πλάκα για να μου φτιάξει τη διάθεση. «Αυτή είναι η ζωή μικρή μου.και ακόμα δεν έχεις δει την κακή της πλευρά. Το βλέπεις εκείνο το ρολόι? Όσο οι δείκτες του γυρίζουν εσύ θα μεγαλώνεις και τα πάντα γύρω σου θα αλλάζουν. Αν δεν αλλάζεις και εσύ μαζί με αυτά, δυστυχώς θα απογοητεύεσαι. Τίποτα δε μένει ίδιο, αυτό να το θυμάσαι. Θα απογοητευτείς από πολλά και θα απογοητεύσεις και εσύ με τη σειρά σου ακόμα και αν δε το θες. Προσπάθησε μόνο, αν θες να τα έχεις καλά με τον εαυτό σου, στο σύνολο να μη γέρνει η ζυγαριά προς τα εσένα». Μου ήταν δύσκολο να καταλάβω ακριβώς τι ήθελε να μου πει. Παρόλα αυτά με βοήθησε αρκετά, γιατί κάθισα και σκέφτηκα ότι ήταν ανούσιο να στεναχωριέμαι για πρόσωπα και καταστάσεις που δεν άξιζαν ενώ είχα τη δυνατότητα να ασχοληθώ με πολύ πιο αξιόλογα πράγματα.
Έτσι πέρασα τέσσερα υπέροχα φοιτητικά χρόνια έχοντας βρει τις ισορροπίες μου και έχοντας κάνει το ξεκαθάρισμά μου. Ο χρόνος μου ανάμεσα σε εξόδους, διάβασμα, εκδρομές ήταν ελάχιστος όταν επισκεπτόμουν το σπίτι των γονιών μου. Συνεπώς, ακόμα λιγότερος ήταν και ο χρόνος μου για τον παλιό καλό μου φίλο που παρέμενε στην ίδια θέση όπως πάντα. Τον έβλεπα μόνο στα βιαστικά κάθε φορά που έμπαινα ή έβγαινα από το σπίτι. Δε μπορούσα να πω ότι δε μου έλειπε αυτή η ηρεμία που μου προκαλούσαν οι συναντήσεις μας αλλά καθώς ήξερα ότι θα είναι εκεί και θα με περιμένει ανέβαλα συνεχώς το ραντεβού μας.
Τα πράγματα άλλαξαν όταν το κεφάλαιο Πανεπιστήμιο έκλεισε για εμένα και αρχικά έπρεπε να επιστρέψω πάλι στα πάτρια εδάφη! Η αναπροσαρμογή ήταν δύσκολη και οι αλλαγές πάλι πολλές. Οι εντάσεις δεν έλειπαν αλλά σε συνδυασμό με το τρέξιμο που είχα να κάνω, τόσο για το μεταπτυχιακό που ήθελα να παρακολουθήσω όσο και για τη δουλεία που ήθελα να βρω, δεν είχα περιθώρια χρόνου να πέσω ψυχολογικά. Τότε άρχισα πάλι να καταφεύγω στη συντροφιά του καλού μου φίλου.τον είχα ανάγκη γιατί είχα τόσα να σκεφτώ, τόσα που ήθελα να προγραμματίσω και όλα αυτά μου φαίνονταν βουνό. Κατά τη διάρκεια της ημέρας δεν υπήρχε χρόνος για σκέψεις, αυτές έμεναν για το βράδυ οι οποίες παρά τη βοήθεια του με οδηγούσαν στο κρεβάτι προβληματισμένη και ανήσυχη.
Ευτυχώς η δύσκολη εκείνη περίοδος πέρασε, εγώ προσαρμόστηκα, βρήκα δουλειά και ενώ ο χρόνος κυλούσε, συνήθιζα όλο και πιο πολύ τους νέους μου ρυθμούς. Πέρασαν περίπου δύο χρόνια όταν άλλο ένα βράδυ Παρασκευής τελείωσε και μετα βίας όταν μπήκα σπίτι κατάφερα να βγάλω τα παπούτσια μου και να πέσω στον καναπέ. Ένιωθα τα πόδια μου να μουδιάζουν από τον πόνο ενώ το κεφάλι μου πήγαινε να σπάσει. Δε ξέρω αν ήταν σωματική ή πνευματική αυτή η εξάντληση . Αν έφταιγε η δύσκολη μέρα στη δουλειά ή όλα αυτά που συνειδητοποίησα για άλλη μια φορά εκείνο το βράδυ. Το σίγουρο είναι ότι ένιωθα μια μελαγχολία ή και μια πικρία. Προσπαθούσα να εξηγήσω από πού πηγάζουν πάλι αυτά τα περίεργα αλλά όχι άγνωστα συναισθήματα και έπιασα τα πράγματα από την αρχή της ημέρας. Το πρόγραμμα ήταν σχεδόν το ίδιο, το πρωί στο γραφείο, το απόγευμα στο γυμναστήριο και το βράδυ έξοδος σε κάποιο από τα συνηθισμένα στέκια της πόλης με την παρέα μου. Φαινομενικά ήταν όλα σε τάξη. Φαινομενικά.Γιατί στην ουσία μου έλειπε το θάρρος να αποδεχτώ για άλλη μια φορά την πραγματικότητα. Τα βλέφαρα μου άρχισαν να κλείνουν, δε μπορούσα να τα κρατήσω άλλο, μεσολάβησαν κάποια δευτερόλεπτα απόλυτης ησυχίας όταν ξαφνικά άκουσα μια φωνή να μου λέει "Θυμάσαι τι σου είχα πει μικρή μου? Αυτή είναι η ζωή! " και μετά να ξεσπά σε γέλια τόσο ζωντανά που ξύπνησα. Άνοιξα τα μάτια μου τρομαγμένη χωρίς να καταλαβαίνω αρχικά που είμαι. Τότε αντίκρισα το ρολόι και ασυναίσθητα κατευθείαν κοίταξα τα ρούχα μου. Δεν ήξερα αν πρέπει να γελάσω και εγώ που στιγμιαία πέρασε από το μυαλό μου ότι μπορεί να φοράω το φόρεμα του χορού. Ένιωσα ότι δεν πέρασε ούτε μια μέρα από εκείνη τη βραδιά και όμως πέρασαν σχεδόν δέκα χρόνια. Πόσο δίκιο είχε τελικά.
Τα πράγματα γύρω μας αλλάζουν είτε το θέλουμε εμείς οι ίδιοι είτε όχι. Τι και αν προσπαθείς κάποια να τα κρατήσεις με νύχια και με δόντια στην ίδια τους μορφή; Άλλα γίνονται καλύτερα, όπως ένα μπουκάλι κρασί με το πέρασμα του χρόνου, και άλλα πάλι αλλοιώνονται , φθείρονται , είτε γιατί εσύ δεν τα έφτιαξες καλά είτε γιατί από την αρχή δεν ήταν καλό το υλικό τους. Το αποτέλεσμα και στις δύο περιπτώσεις όμως είναι το ίδιο. Αλλάζουν και μαζί τους πρέπει να αλλάξεις και εσύ. Διαφορετικά όλα θα σε προσπερνούν ενώ εσύ θα μένεις στάσιμος να τα βλέπεις απλά να απομακρύνονται.

 

Τόνια

Γρήγορη Επικοινωνία

Email:
Θέμα:
Μήνυμα: