• Artopoulos
  • Body and Style
  • Koukaroudis
  • Remvi Cafe - Bar
  • Optical Gallery Theodosiadis
Previous Next

"Κι εκεί που περπατούσα αμέριμνη…"

Θυμήθηκα να σ' αποχαιρετίσω...

Σε κράτησα για μια στιγμή σφιχτά στο χέρι μου, σε μύρισα, σε σκέφτηκα κι ύστερα σ' αποχαιρέτισα. Μ' όλα σου τα χρώματα και τις εικόνες. Τ' αρώματα και τα ταξίδια. Τα όμορφα και τα πικρά. Τα γέλια και τ' απρόοπτα... Γιατί πως αλλιώς θα μπορούσες να 'σαι; Εσύ, καλοκαιράκι μου...
Και τώρα, ας μπουν τα πράγματα σε μία σειρά, στη θέση τους βρε αδερφέ. Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του, που λέει και το ρητό. Τέρμα, λοιπόν, οι άδειοι δρόμοι που περπατούσες χωρίς να βλέπεις αυτοκίνητο, οι βραδιές που έβρισκες αμέσως τραπέζι στη Βαλαωρίτου και οι φορές που περπατούσες ανέμελος στη μισογεμάτη παραλία. Επιστροφή στο καυσαέριο, τα κορναρίσματα και τα γεμάτα αστικά λεωφορεία.
Αχ, έλα μη μελαγχολείς... Ακόμη μυρίζεις αλμύρα κι έχεις το θαλασσινό αεράκι να σ' ακολουθεί. Άλλωστε, ώσπου να ξεβάψει το, κατά τα άλλα «φυσικό» μαύρισμα σου θα είσαι ακόμη καλοκαιρινός τύπος. Και ξέρεις έτσι; Ότι δηλώσεις είσαι. Οπότε δήλωσε καλοκαιρινό τυπάκι με στυλάκι κατευθείαν από το beach bar και άσε τα υπόλοιπα. Εσύ άλλωστε, μόλις πέταξες τις ρακέτες που με τόση όρεξη έπαιζες και που τόσο κόπο έκανες για να πετύχεις αυτό το τάκα-τούκα. Το απόλυτο καλοκαιρινό σήμα κατατεθέν.


Σκέψου λοιπόν, πως αντί να βρίσκεσαι στη στάση και να περιμένεις το λεωφορείο που περνάει σε 28', είσαι στο beach bar και σε 28' τελειώνεις τη μπύρα σου, ακούγοντας την αγαπημένη σου μουσική, ή μία μουσική τέλος πάντων και θαυμάζοντας τα ηλιοκαμένα και γεμάτα λάδι κορμιά γύρω σου. Τύφλα να 'χουν οι οάσεις δηλαδή. Θέλει μόνο λίγα λεπτά κι έχεις φτιάξει τη δική σου όαση και ταξιδεύεις σ' αυτή... Ώσπου να σε διακόψει ο διπλανός για να σε ρωτήσει σε πόση ώρα περνάει το λεωφορείο.
Τότε συνειδητοποιείς πως έχουν περάσει μόλις 10', άρα μένουν άλλα 18'. Πρόσεξε, γιατί σου μένουν για να ταξιδέψεις... Κι όσο εσύ «ταξιδεύεις», εγώ θα κλείσω τη βαλίτσα μου... Γιατί μόλις θυμήθηκα ότι το καλοκαίρι πέρασε, μα δεν το πήρε η βροχή, όπως λέει και το άσμα. Κι έτσι, φεύγω για τις τελευταίες μου διακοπές περιμένοντας ανυπόμονα το φθινόπωρο για μία νέα αρχή...


Δε θυμάμαι, σ' αποχαιρέτισα τελικά;

 

Δήμητρα Μούρτζιου

Γρήγορη Επικοινωνία

Email:
Θέμα:
Μήνυμα: