• Artopoulos
  • Body and Style
  • Koukaroudis
  • Remvi Cafe - Bar
  • Optical Gallery Theodosiadis
Previous Next

Θυμήθηκα ότι δε με νοίαζει

Περιμένοντας στη στάση 20', το λεωφορείο που έρχεται μοιάζει με όαση, αν και λιγάκι παραγεμισμένη. Ανεβαίνω με το ζόρι και ίσα που κλείνει η πόρτα και δε μένω απ' έξω. Σπρώχνω από 'δω, σκουντάω από 'κει, πατάω παραπέρα και καταφέρνω να ξεκολλήσω λίγο από το χαμό και να πάω στα μέρη που ήταν λίγο πιο άνετα.
Δίπλα μου βρίσκεται κυρία εκνευρισμένη, η οποία μιλάει στο κινητό. Άθελα μου ακούω την παρακάτω μονόπλευρη συζήτηση «Ναι Μαρία μου, καταλαβαίνω. Αλίμονο. Όμως Μαρία μου κι εμείς κάναμε παιδιά, δεν εξαφανιστήκαμε σαν την κυρία. Αλλά βέβαια, τώρα εμάς μας ξέχασε. Έτσι είναι. Έκανε πάρτυ για το μικρό, σε στενό κύκλο βέβαια. Κάλεσε όμως όλο το συγγενολόι. Όχι Μαρία μου, τι με νοιάζει εμένα; Ας κάνει ότι θέλει, αλλά να μην παραπονιέται ότι δεν έχει λεφτά. Εμένα δε με νοιάζει. Ας κάνει ότι θέλει, καρφάκι δε μου καίγεται...» Και ο παροξυσμός «αδιαφορίας» δεν είχε τελειωμό. Σκεφτόμουν «πότε θα φτάσει στον προορισμό της; Πόσο μακριά να είναι;» Κι όσο δεν την ένοιαζε, τόσο η γκρίνια συνεχιζόταν με αμείωτη ένταση και πολυλογία...
Επιτέλους ήρθε η ώρα να κατέβω, και μόλις ησύχασαν τα αυτιά μου από την τσιριχτή της φωνή, πήρα λίγο χρόνο να σκεφτώ καλύτερα αυτά που έλεγε. Μέσα από αυτήν την κυριούλα, βρήκα και πολλές άλλες κυρίες και φίλους και γνωστούς... Τόσα γνώριμα πρόσωπα γύρω μου της ταίριαζαν, και σίγουρα ταιριάζουν και στους γύρω σας, αν όχι σε εσάς τους ίδιους. Πρόσωπα που υποτίθεται πως δε νοιάζονται...
Δεν την ένοιαζε, λέει, που η φίλη της δεν την κάλεσε στο πάρτυ του μικρού της γιου. Δεν την νοιάζει που δε μιλάνε πια στο τηλέφωνο. Κι εγώ αναρωτιόμουν, μα πρόκειται για τη φίλη της, πως γίνεται να μην την νοιάζει; Τι ήθελε να κρύψει μέσα της; Τι απ' όλα την ενοχλούσε πιο πολύ; Η προδοσία; Η απογοήτευση; Ή μήπως το δικό της λάθος και η δική της στάση η οποία μπορεί να έδιωξε τη φίλη της; Άλλωστε, είναι πολύ πιο εύκολο να πεις «έλα μωρέ δεν με νοιάζει» και να το πιστέψεις ως ένα βαθμό. Όμως μέσα σου ξέρεις, πως και σε νοιάζει και σε ενδιαφέρει.
Δε σε νοιάζει που ο διπλανός έχτισε νέο σπίτι, αλλά θυμώνεις μ' αυτό. Δε σε νοιάζει που η φίλη σου παντρεύεται, αλλά το ζηλεύεις. Δε σε νοιάζει που πια το αγόρι σου δε σε φιλάει για καληνύχτα, μα σε κάνει να δακρύζεις μέσα σου. Κι όταν θα συναντήσεις έναν άστεγο θα σκεφτείς ότι είναι πλούσιος καταβάθος και δε χρειάζεται τη βοήθεια σου. Κι άλλες τέτοιες εύκολες λύσεις, που σε βοηθούν να μην κοιτάς στα μάτια την πραγματικότητα αλλά και τους γύρω σου.
Πάψε απλά να βλέπεις τους άλλους να περνούν δίπλα σου. Κοίταξε τους και νιώσε την επαφή. Δε μπορεί να μην κοιτάμε ο ένας τον άλλο. Δε γίνεται να μη μας νοιάζει. Περπατάμε στο δρόμο και τα βλέμματα μας φοβούνται να συναντηθούν. Ή μάλλον, εμείς φοβόμαστε να συναντηθούμε. Όμως η μαγεία εκεί είναι. Σ' αυτά τα βλέμματα. Εκεί κρύβονται όλα. Φοβάσαι να δεις τον διπλανό σου γιατί κάτι θα νιώσεις, και όταν το νιώσεις δε θα αντέχεις να το αντιμετωπίσεις. Πώς να αντιμετωπίσεις τη φτώχεια; Το βλέμμα το άστεγο; Το παγωμένο από συναισθήματα; Το πληγωμένο, το αδικημένο, το ότι θέλεις τέλος πάντων. Οπότε σκύβεις το κεφάλι και μετράς τα πλακάκια του πεζοδρομίου ενώ περπατάς. Ενδιαφέρουσα ασχολία, δε λέω. Αλλά για πόσο θα γίνεται αυτό; Πόσα πλακάκια να μετρήσεις;
Και δε φτάνει που φοβόμαστε να αντικρύσουμε ο ένας τον άλλον, φοβόμαστε ή διστάζουμε να αντικρύσουμε και τους ίδιους μας τους εαυτούς. Κοιτάξου λίγο βαθύτερα στον καθρέφτη. Δεν είσαι μόνο ένα σώμα. Άνοιξε καλύτερα τα μάτια σου. Μέσα σου ταξιδεύουν ένα σωρό συναισθήματα. Κι είναι κι αυτά ένα κομμάτι σου. Ίσως το πιο μεγάλο... Δες τι πραγματικά σε διώχνει από τους γύρω σου; Τι είναι αυτό που σε οδηγεί στο, υποτιθέμενο, «δε σε νοιάζει»; Τι κρύβεις από πίσω; Και τι θα γίνει αν το βρεις;
Ένας δρόμος είναι τα συναισθήματα κι όταν τον πάρεις σίγουρα κάπου θα οδηγήσει. Δεν έχει σημασία αν κάτι θα αλλάξει στο αποτέλεσμα, σίγουρα κάτι θα έχει αλλάξει στο μέσα σου. Οι σχέσεις είναι μία συνεχής αλληλεπίδραση και μόνο αν κοιτάμε ο ένας τον άλλο αλλά και τον εαυτό μας βαθύτερα χτίζονται με βάσεις δυνατές. Φτάνει ο κόσμος μέσα μας να είναι ένας αποθηκευτικός χώρος με δύο κουτιά, ένα για να βάζουμε όσα «μπορούμε να δώσουμε συναισθηματικά» κι ένα κουτί γι' αυτά «που πρόκειται να πάρουμε» (ή που αντέχουμε να πάρουμε μέσα μας).
Είσαι άνθρωπος, που νιώθει, φοβάται, απογοητεύεται και προσμένει. Άσ' το να σε κυριεύσει και μετά εσύ θα βρεις τον τρόπο να το διαχειριστείς και να το κουμπώσεις μέσα σου στο κενό που ταιριάζει. Δε χρειάζονται κουτιά και ταμπέλες. Και μόλις δεις τα δικά σου συναισθήματα, θα βρεις κάπου εκεί και τους άλλους... Και τότε, θα σε νοιάζει.
Ορίστε, παρασύρθηκα στις σκέψεις μου κι έχασα το μέτρημα από τα πλακάκια του πεζοδρομίου... Μα, στα πόσα είχα μείνει; Ουφ... Ασ' το βαρέθηκα... Έχει υπέροχο ήλιο για να κοιτώ χαμηλά. Κοιτώ μπροστά για να συναντήσω τους δικούς μου «σημαντικούς άλλους» και τις λεπτομέρειες τους, που τόσο αγαπώ. Και τώρα πια, με νοιάζει.

Δήμητρα Μούρτζιου

Γρήγορη Επικοινωνία

Email:
Θέμα:
Μήνυμα: