• Artopoulos
  • Body and Style
  • Koukaroudis
  • Remvi Cafe - Bar
  • Optical Gallery Theodosiadis
Previous Next

Φόρεσα τη μάσκα...

Απόκριες πλησιάζουν. Η γιορτή της μεταμφίεσης. Κι εγώ πρώτη σ' αυτό. Από μικρή μου άρεζαν πολύ. Τρελαινόμουν να ντύνομαι καρναβαλάκι και να βγαίνω στους δρόμους. Να ακούω τα κλαρίνα να ηχούν και τις σερπαντίνες να ξεχύνονται από τα χέρια. Ίσως από κει να μου μείνε τελικά. Τότε που έβαλα τη μάσκα και μου άρεσε. Το συνήθισα, το έμαθα. Και άρεσε και στους άλλους, απ' ότι φάνηκε...
Ξύπνησα νωρίς το πρωί και κοιτάχτηκα στον καθρέφτη. Έτριψα τα μάτια μου, τα ανοιγόκλεισα και κοιτάχτηκα ξανά. Ω Θεέ μου, είμαι όντως έτσι; Και χθες έτσι ήμουν; Όχι, είμαι σίγουρη πως ήμουν αλλιώς... Κάπως διαφορετική... Μα ναι, χθες φορούσα εκείνη. Την αγαπημένη μου. Αυτή με το φωτεινό χαμόγελο, τα λαμπερά μάτια και το όλο διάθεση βλέμμα. Μία από τις καλύτερες μου μάσκες και πολύ αγαπημένη από τους γύρω μου. Τη φορούσα και δεν ήταν απόκριες.
Εσένα, ποια είναι η αγαπημένη από τις μάσκες σου; Δε μπορεί, έχεις κι εσύ τις δικές σου μάσκες, είμαι σίγουρη. Άλλη πιο όμορφη, πιο κεφάτη, πιο καλοπροαίρετη, λιγότερο μίζερη. Τις έχεις βάλει κι εσύ σε κάποιο ντουλάπι; Κι αν ναι, πως λέγεται αυτό; Ανασφάλεια; Απόρριψη; Εμένα λέγεται ανθρώπινες σχέσεις. Και κάθε φορά που τις βρίσκω μπροστά μου, ανοίγω το ντουλάπι μου.
Μία μάσκα για κάθε περίπτωση. Στην αρχή το σκέφτεσαι, ποια να ταιριάζει πιο πολύ. Μα με το πέρασμα του χρόνου ξέρεις καλά τους κανόνες του παιχνιδιού και δε χρειάζεται καν σκέψη. Σχεδόν με κλειστά μάτια διαλέγεις την πιο ταιριαστή.
Σήμερα, το ντουλάπι μου δεν ανοίγει. Φαίνεται κλειδωμένο. Κι εγώ δε ξέρω που είναι το κλειδί. Πως θα βγω έξω; Δεν έχω όρεξη να δω κανέναν σήμερα, πως θα βγω χωρίς τη μάσκα μου; Ποιος θα απαντήσει σε όλους αυτούς που περιμένουν ανυπόμονα να σε ρωτήσουν τι έχεις και να σου θυμίσουν πόσο άκεφη φαίνεσαι σήμερα. Κι εσύ θες να φωνάξεις, πως αυτή είσαι, ίδια με χθες, αλλά δεν έχεις κουράγιο. Αρκείσαι στο να μπεις γρήγορα στη δουλειά, να τρέξεις στο γραφείο σου και σε όποιον συναντήσεις θα του τονίσεις πως ο πονοκέφαλος είναι αφόρητος. Η ώρα δεν περνάει ώσπου να γυρίσεις σπίτι τρέχοντας και να χωθείς στο κρεβάτι σου. Δε θες ή δε μπορείς να κοιτάξεις στον καθρέφτη. Δε θα ανοίξεις καν τα φώτα. Θα κοιμηθείς κι αύριο θα είναι μία άλλη μέρα. Μακάρι να είναι...
Όμως και πάλι το ντουλάπι κλειδωμένο. Πόσα ψέματα θα πεις στη δουλειά; Σήμερα το αντίκρισμα των γύρω σου γίνεται πιο εύκολα, πιο ανάλαφρα. Ένα ζευγάρι γυαλιά ηλίου που σου δίνουν μία, μικρή έστω, ασφάλεια. Ο σύντροφος σου σε βρήκε πιο όμορφη σήμερα και στη δουλειά τους φάνηκες ανανεωμένη. Τι γίνεται άραγε; Αφού δε φορούσα καμία από τις μάσκες μου... Ήμουν απλά εγώ.
Κι άλλη μέρα το ντουλάπι παραμένει κλειδωμένο, και την επόμενη, και την μεθεπόμενη... Κι εσύ πια αντικρίζεις τον κόσμο στα μάτια χωρίς κάποια μάσκα. Μη ψάχνεις άλλο το κλειδί... Ίσως δεν το χρειάστηκες ποτέ, ίσως να μην υπήρχε. Ίσως και το ντουλάπι να μην ανοίξει πια ποτέ ξανά. Εσύ τώρα το ξέρεις, το έχεις δει στον καθρέφτη σου. Υπάρχει αυτή η ομορφιά, η λάμψη, η φρεσκάδα. Και όταν δεν υπάρχει είναι το ίδιο όμορφο. Κι εκτός από αυτές τις μάσκες είναι κι οι άλλες που βρίσκονται κρυμμένες μέσα σου. Ούτε αυτές σου χρειάζονται. Είναι το ίδιο όμορφα εκεί μέσα.
Σήμερα που ξύπνησες πλύθηκες, ντύθηκες κι έφυγες γρήγορα για τις δουλειές σου. Έχεις τόσα πολλά πράγματα να κάνεις, να νιώσεις και να συναντήσεις. Που χρόνος για μάσκες; Μα όταν βγήκες έξω οι άνθρωποι δεν ήταν όπως πριν. Σαν αλλιώτικοι να μοιάζουν. Δε σε κοιτούν στα μάτια, δε σου γελούν με τη ψυχή τους και το βλέμμα τους... Το βλέμμα τους κρύβει πολλά. Σαν μία μάσκα να φοράνε όλοι τους. Τι έχει γίνει γύρω σου, αναρωτιέσαι. Το ξέρεις καλά, τις έχεις βάλει κι εσύ. Δεν είναι εύκολο να αντικρίσεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη και να δεχτείς ότι αυτός είσαι. Κι αν το δεχτείς εσύ, θα το δεχτούν κι οι άλλοι με τη σειρά τους.
Αντί λοιπόν να ψάχνεις ποια μάσκα να φορέσεις αύριο, κοίταξε τους άλλους στα μάτια και τότε θα ανταμώσετε και θα είναι αληθινό. Βγες μια φωτογραφία με τις φίλες σου χωρίς να φοράτε καμία μάσκα και αυτή η φωτογραφία θα είναι η καλύτερη της ζωής σας. Κι εγώ αφήνω τις θεωρίες που για άλλη μια φορά με έπνιξαν, παίρνω τη σερπαντίνα μου και το χαλβά μου και πάω να καρναβαλιστώ όπως μόνο εγώ ξέρω.
Αλλά γιατί τα καρναβάλια να είναι μόνο τρεις μέρες το χρόνο; Ή μήπως είναι περισσότερες...;

Δήμητρα Μούρτζιου

Γρήγορη Επικοινωνία

Email:
Θέμα:
Μήνυμα: