• Artopoulos
  • Body and Style
  • Koukaroudis
  • Remvi Cafe - Bar
  • Optical Gallery Theodosiadis
Previous Next

Κι εκεί που περπατούσα αμέριμνη

Άκουσα τα κουδουνάκια

 

27 χρονών έγινες, σου λέει η άλλη, κι ακόμη πιστεύεις σ' αυτά; Πρώτα απ' όλα είμαι 26 κι έπειτα έχω δικαίωμα να πιστεύω σε ότι θέλω. Ανθρώπινα δικαιώματα, φίλε μου. Γιατί και οι μεγαλύτεροι έχουν δικαίωμα στο όνειρο. Ή μήπως δεν είναι όνειρο τελικά;
Αναρωτιέμαι... Που ακριβώς είναι η αλήθεια; Και ποιος την ξέρει; Μετά από τόση σκέψη καταλήγω πως ο καθένας ξέρει τη δική του αλήθεια... Ποιος είσαι, λοιπόν, εσύ κύριε ύποπτε, με την άσπρη γενιάδα, τη μεγάλη κοιλιά και το γαλήνιο βλέμμα; Εσύ που γεμίζεις δώρα τους ανθρώπους; Που τόσες παιδικές ψυχούλες σε περιμένουν εκείνο το βράδυ... Μόνο παιδικές είναι; Έχεις όντως άσπρη γενιάδα; Φοράς κόκκινα ρούχα κι έχεις μεγάλη κοιλιά; Και τον Ρούντολφ; Τον ξέρεις τον Ρούντολφ; Άραγε, πως κουβαλάς τόσα δώρα και πως τα προλαβαίνεις;
Μα εγώ, είμαι σίγουρη, πως σε συνάντησα προχθές στο δρόμο και δεν είχες άσπρη γενιάδα, ούτε κοιλιά. Δεν ήσουν φορτωμένος με δώρα, αλλά με κατανόηση και συμπόνια. Ήσουν κομμένος από την κούραση και το κρύο. Ο δρόμος βλέπεις δεν είναι εύκολη υπόθεση. Κι όμως, μόλις τον είδες, εκείνον, τον γνωστό γέρο, σηκώθηκες από το μέρος που έπαιζες μπουζούκι πριν προλάβει ο περαστικός να σου ρίξει τον οβολό του για να καθίσει αυτός, ο συνηθισμένος γεράκος. «Εδώ είναι το μέρος σου, εγώ θα πάω παραπέρα» του είπες, του χαμογέλασες και αφού μάζεψες τα τζιμπράγκαλα, μετακόμισες στην παρακάτω γωνία και άντε ξανά να παίζεις μουσική για να γεμίσει το πουγκάκι οβολούς. Εσείς του «δρόμου», γνωριζόσαστε, όπως είπε και ο γέρος...
Πάλι αλλάζεις πρόσωπο, και γίνεσαι γυναίκα. Μαγείρισσα στο συσσίτιο της γειτονιάς, που μ' ένα γέμισμα μοιράζεις χαμόγελα και δύναμη. Τόσοι άνθρωποι περιμένουν στη σειρά για μία σου κίνηση. Κι εσύ, γελαστή και δυνατή να τους καλωσορίζεις και να τους ευχαριστείς. Και την επόμενη φορά να σε ζητούν, εσύ να τους προσφέρεις το γεύμα τους. Αυτά τα χέρια τους έγιναν «απαραίτητα».
Κι έπειτα, άλλο πρόσωπο. Αυτή η μητέρα που είναι πάντα εκεί, με το σπίτι ζεστό και τα χέρια ανοιχτά για την πιο μεγάλη αγκαλιά. Να μυρίζει το σπίτι μελομακάρονα και να σου γκρινιάζει για τη ζακέτα που ξέχασες να πάρεις. Εκείνη η μητέρα της υπομονής, της απεριόριστης και άνευ όρων αγάπης και της ατελείωτης κατανόησης. Ένα στήριγμα για τις δύσκολες ώρες και μια παρέα για τις μοναχικές. Το πρόσωπο αναφοράς.
Η φίλη σου; Αυτή δεν του μοιάζει; Για κοίτα την καλύτερα!! Για πρόσεξε το βλέμμα της! Γεμάτο γαλήνη και αγάπη... Δίπλα σου σε όλες τις στιγμές ακόμη και από μακριά. Εκεί για να σου μαγειρέψει στα δύσκολα, να σε στηρίξει όταν πονάς και να σου φέρει τον καινούριο χρόνο γελαστά! Να' ναι κι αδερφή και φίλη μαζί! Κι αν της βάλεις κι άσπρη γενιάδα; Ίδια γίνεται με μιας!
Αυτός ο νεαρός στο μεγάλο φανάρι που κάνει παιχνίδια με τις κορίνες του, φορώντας το κόκκινο σκουφάκι και χαμογελώντας, περιμένει τη βοήθεια σου. Κι αυτός θα έλεγες του μοιάζει, αν κοιτάξεις πιο προσεκτικά την προσπάθεια του και το κόκκινο σκουφάκι. Ακόμη κι εκείνος ο κυριούλης με τα λαχεία, ντυμένος στα κόκκινα που περιμένει να σου χαρίσει τα «λεφτά» του και την ελπίδα του, κι αυτός μπορεί να είναι. Άλλωστε έχει και την κοιλιά και τα κόκκινα ρούχα!!
Κι εσύ που αδιάφορα σφυρίζεις στις δυσκολίες των ανθρώπων και που απ' την άλλη το κεφάλι σου γυρνάς για να μην δεις τον πόνο των άλλων, θα μπορούσες να γίνεις Αυτός. Αντί να κλείνεις τα μάτια και να κάνεις πως δε βλέπεις τους ανθρώπους στα παγκάκια, αυτούς που ψάχνουν μία θέση κάτω από τη γέφυρα που κόβει ο αέρας και μια γερή χαρτόκουτα να κοιμηθούν, άπλωσε τους το χέρι σου. Πάνω απ' όλα είσαι άνθρωπος, όπως κι αυτοί. Τι σου χρειάζεται; Αγάπη, καλοσύνη και μια άσπρη γενιάδα. Α! Και μην ξεχνάς τα βλέμματα! Αυτά είναι τα συστατικά, και ξαφνικά έγινες εσύ ο Άγιος Βασίλης που κουβαλάς στην πλάτη σου τη χαρά, την ελπίδα, τη δύναμη, την αγάπη και την κατανόηση! Και δεν πειράζει αν είναι βαριά, η ευγνωμοσύνη και τα χαμόγελα των ανθρώπων αυτών θα σε ξεκουράσουν!
Κι εγώ το ξέρω πως υπάρχεις, σε έχω δει! Θέλω να υπάρχεις...
Καλέ μου Άγιε Βασίλη, δε ξέρω αν ήμουν καλό παιδί φέτος, μα έκανα ότι μπορούσα. Κι αυτό είναι κάτι, έτσι δεν είναι; Ας κάνουμε όλοι ότι μπορούμε και σίγουρα ένα δωράκι θα περισσέψει και για εμάς... Άλλωστε, υπάρχουν τόσοι άνθρωποι που χρειάζονται τα δικά μας «δώρα»! Κι αν τίποτα δεν περισσέψει για εμένα, δε με πειράζει. Έλα μια βόλτα από το σπίτι μου, σου έχω δυο γλυκάκια της μαμάς μου κι ένα ποτήρι κρασί. Ή μήπως προτιμάς το γάλα;
Σσσσσσσσς... Νομίζω ακούω τα κουδουνάκια από το έλκηθρο...

 


Δήμητρα Μούρτζιου

Γρήγορη Επικοινωνία

Email:
Θέμα:
Μήνυμα: