• Artopoulos
  • Body and Style
  • Koukaroudis
  • Remvi Cafe - Bar
  • Optical Gallery Theodosiadis
Previous Next

Χαμήλωσα την «ένταση»…

«Το γυναικείο και το ανδρικό, δύο φύλα αλληλένδετα μα και διαφορετικά. Αλληλοσυμπληρούμενα θα έλεγε κάποιος. Που συναντιούνται για μια στιγμή κι από κει και μετά τίποτα δεν είναι όπως πριν. Αγκαλιάζονται, φιλιούνται, δίνουν όρκους αιώνιας αγάπης και πίστης. Υπόσχονται να περπατήσουν μαζί τα δύσκολα μονοπάτια της ζωής, κι έτσι ξεκινούν... Γεμάτοι όνειρα, σχέδια και πάθος.», διαβάζω καθισμένη στον καναπέ του σπιτιού μου και ζεσταίνω τα πόδια μου στη σόμπα. Τι όμορφες εικόνες, τι αισιόδοξες για τα επόμενα χρόνια, για μία νέα ζωή, ή τη συνέχεια αυτής...
Ο άνθρωπος σου να σε νιώθει, να σ' αγαπάει και να σε προσέχει. Να στέκεται δίπλα σου και να σε στηρίζει. Να σε στηρίζει ώσπου να αποφασίσει πως θέλει να σε ρίξει. Πως είσαι πολύ ψηλά γι' αυτόν ή αυτός είναι πολύ λίγος για εσένα. Και τότε όλα αλλάζουν. Τα δύο φύλα παύουν να είναι αλληλοσυμπληρούμενα. Γίνονται ξαφνικά το δυνατό και το αδύναμο φύλο. Ο ένας να δείξει στον άλλον τη δύναμη του, τη θέση του. Ποιος έχει το πάνω χέρι και αποφασίζει. Μέσα σε πέντε λεπτά έχει εκτονωθεί κι ήρεμος πια, βάζει ένα ποτό να πιει. Και τότε εσύ παλεύεις να σταθείς στα πόδια σου μετά από αυτήν, την πρώτη φορά και σκέφτεσαι ότι ήταν απλά μεθυσμένος, δεν ήξερε τι έκανε, αφού σ' αγαπάει. Λίγος πάγος στις μελανιές, κλεισμένη στο σπίτι λίγες μέρες για να μη σε δουν οι δικοί σου γεμάτη μώλωπες και κλάμα. Γιατί απ' όλα κλαις;


Οι επόμενες μέρες είναι γεμάτες φόβο και ανησυχία. Πότε θα είναι το επόμενο κρούσμα; Ή μήπως το σκέφτηκε καλύτερα και μετάνιωσε; Να, σήμερα κιόλας μου χαμογέλασε και με φίλησε. Δε μπορεί, κατάλαβε το λάθος του. Αυτός είναι ο άνθρωπος μου. Αφού μ' αγαπάει. Όλοι έχουν δικαίωμα να κάνουν ένα λάθος και δικαιούνται μια δεύτερη ευκαιρία.
Όμως, σύντομα θα έρθει η δεύτερη και η τρίτη φορά. Και μια τέταρτη που δε θα είναι μεθυσμένος. Που θα βλέπει ξεκάθαρα αυτό που κάνει και θα σε εκδικείται επειδή βγήκες έξω χωρίς να τον ρωτήσεις, ή θα σε τιμωρεί επειδή έβαψες τα νύχια σου κόκκινα και τον ρεζίλεψες. Κι άλλοι μώλωπες, κι άλλες φωνές, κι άλλα κλάματα. Και το μωρό στο δωμάτιο φοβισμένο και αμίλητο. Κι εσύ, που με το ζόρι βλέπεις μέσα από τα πνιγμένα στα δάκρυα μάτια σου, μαζεύεις το κουράγιο σου και το διαλυμένο σου κορμί, σκεπάζεσαι καλά και κλείνεις τα μάτια.


Η επόμενη μέρα είναι διαφορετική. Έχεις θυμώσει. Τα μαζεύεις και πας να φύγεις, να τρέξεις να σωθείς. Αλλά η πόρτα είναι κλειδωμένη και δεν υπάρχει πια κλειδί. Το έχει κρύψει καλά αυτός κι αν τολμήσεις να κάνεις βήμα, σκοτώνει κι εσένα και το παιδί σου. Τρέχεις πάλι στο κρεβάτι, αγκαλιά με το αδύναμο και πονεμένο πια σώμα σου και μένεις εκεί. Είσαι ανήμπορη. Νιώθεις να βουλιάζεις και δεν έχεις ούτε ένα χέρι να πιαστείς.
Κι η οικογένεια σου; Κάνει πως δε βλέπει. Οι μώλωπες στο σώμα; Από απροσεξία. Το σπασμένο χέρι; Από πέσιμο. Και τα τόσα κιλά που χάνεις; Εμ, δε σου αρέσουν όλα τα φαγητά, πώς να μην μείνεις πετσί και κόκκαλο; Εθελοτυφλούν για να μην νιώσουν τον πόνο. Να μην ακούσουν τις φωνές σου τη νύχτα, τα ουρλιαχτά σου από τον πόνο. Γιατί αν δεν ακούν, τρομάζουν λιγότερο. Αν δεν ακούν, κάνουν πως δε βλέπουν και άρα πως δε ξέρουν.


Όμως εγώ ξέρω. Ακούω το βουβό σου κλάμα τα βράδια. Νιώθω τον πόνο που βγαίνει απ' τα μάτια σου. Ματώνω βρίσκοντας στο σώμα μου τις δικές σου πληγές. Και τώρα ξέρετε κι εσείς. Και οι πληγές θα έρθουν και στο δικό σας σώμα αργά ή γρήγορα. Και μόνο τότε θα νιώσετε το δικό της πόνο και την απελπισία της. Ας μην το αφήσουμε να απλωθεί κι άλλο. Κανένας άνθρωπος δεν έχει δικαίωμα στον πόνο. Εκτός κι αν γίνει συνένοχος...
Μα... που είναι το βιβλίο που κρατούσα; Εγώ θυμάμαι κάτι διάβαζα. Να δεις που πάλι αυτός το έκρυψε. Πάλι αυτός. Τον ακούω μες στα αυτιά μου, πλησιάζει. Αχ, γρήγορα, ας χαμηλώσω την «ένταση», να μην ακούω τουλάχιστον τις φωνές...(και μετά έσβησαν τα φώτα)

...για όλες τις Χριστίνες

Δήμητρα Μούρτζιου

Γρήγορη Επικοινωνία

Email:
Θέμα:
Μήνυμα: