• Artopoulos
  • Body and Style
  • Koukaroudis
  • Remvi Cafe - Bar
  • Optical Gallery Theodosiadis
Previous Next

…Έβαλα φρένο στη ρόδα!

Γιατί ρόδα είναι και γυρίζει, όπως λένε. Κι εγώ το πιστεύω πως η ρόδα γυρίζει. Και το έχω βιώσει στο πετσί μου. Όμως της έβαλα φρένο, και γύρισε όσο ήθελα εγώ. Όλες οι ρόδες γυρίζουν, κι αν δεν τις βάλεις φρένο, πως θα σταματήσουν;
Είναι όμως κι η δική σου ρόδα , που χωρίς να το θέλεις, όλο κάποιος της βάζει φρένο. Χωρίς να σε ρωτήσει, χωρίς να σε υπολογίσει καν. Γιατί εσύ μπορεί να θες να ανέβεις στο πεζοδρόμιο, αλλά αυτό το αυτοκίνητο που είναι παρκαρισμένο μπροστά στη ράμπα σου βάζει φρένο. Τι φταίει όμως αυτός ο άμοιρος οδηγός αφού βιαζόταν να παρκάρει κι εκεί ήταν η μόνη ελεύθερη θέση; Αυτή μάλλον είναι η έννοια του οξύμωρου σχήματος. Νιώθεις τυχερός που βρήκες πάρκινγκ, εκεί που δεν επιτρέπεται το πάρκινγκ. Μάλιστα!


Αποφασίζεις μια ωραία και ηλιόλουστη μέρα να πιεις έναν καφέ σαν άνθρωπος, αλλά η καφετέρια που επιλέγεις δεν έχει προσβάσιμη είσοδο για να μπεις, και πας στη διπλανή, και στην πιο διπλανή... Ώσπου, βρίσκεις μια καφετέρια με εύκολη πρόσβαση για να καθίσεις. Βέβαια, δεν παίζει τη μουσική που σου αρέσει και ο κόσμος είναι πολύ μεγαλύτερος σου, αλλά δε σου φτάνει που βρήκες μια καφετέρια να πιεις έναν καφέ; Έστω, κι αν αυτός έγινε ο καφές της παρηγοριάς. Άλλωστε, ανάπηρος είσαι φίλε μου, δε μπορείς να επιλέγεις και την καφετέρια που θα καθίσεις.
Και που να δεις τι γίνεται αν μια μέρα διαλέξεις να μετακινηθείς με το αστικό λεωφορείο. Ολόκληρος σαματάς! Να κατέβει ο οδηγός και το μισό λεωφορείο, να λειτουργήσει ο μηχανισμός, να βρεθούν κανά δύο καλοθελητές να βοηθήσουν και να ανέβεις τελικά έχοντας τραβήξει τα βλέμματα όλων αυτών των αδιάκριτων συνταξιδιωτών σου, εκ των οποίων μερικοί έχουν θυμώσει και μαζί σου γιατί τους καθυστερείς. Και με το δίκιο τους οι άνθρωποι, αφού υπάρχουν άλλα λεωφορεία για εσάς τους ανάπηρους, τι θέλετε και μας καθυστερείτε;
Κι όταν επιλέξεις να δουλέψεις; Κόβεται το επίδομα, γιατί αν δουλέψεις φυσικά χάνεται η αναπηρία σου, εξαφανίζονται οι δυσκολίες σου και γίνεσαι, κατά τα άλλα, ένα ισότιμο μέλος της κοινωνίας μας. Πότε όμως ήταν η τελευταία φορά που η κοινωνία αυτή σε δέχτηκε και σε υπολόγισε σαν πραγματικό μέλος της, ακόμη κι αν όχι ισότιμο;
Κι έτσι πάει, όταν επιλέξεις να σπουδάσεις, να διασκεδάσεις, να ζήσεις... Γυρίζει αυτή η ρόδα, και πάντα βρίσκεται κάποιος να σου βάλει φρένο. Ένα αυτοκίνητο, ένα σκαλοπάτι, ένας νόμος, ένα βλέμμα, ένας διαχωρισμός, μία κοινωνία ολόκληρη... Κι όσο κι αν βγάζεις το φρένο, και δίνεις άλλη μια ροδιά, πάλι τα ίδια εμπόδια θα βρίσκονται μπροστά σου. Γιατί για να αλλάξουν τα εμπόδια πρέπει πρώτα να αλλάξουν τα μυαλά, κι αυτά θα αλλάξουν μόνο όταν θα βρει κι η δική τους ρόδα αυτά τα εμπόδια. Διότι δυστυχώς έξω από το χορό, πολλά τραγούδια λένε και μόνο όταν ο ίδιος βιώσεις τη δυσκολία, καταλαβαίνεις την ανάγκη.
Ας σκεφτεί ο καθένας μας τη δική του ρόδα, και τι θα συνέβαινε αν μία μέρα δε μπορούσε πια να ανέβει μόνος του στο πεζοδρόμιο γιατί ένα αυτοκίνητο του έκλεινε την είσοδο. Αρκετά αμπελοφιλοσόφησα, ας γυρίσω στην πραγματικότητα κι ας δώσω μια σπρωξιά στη ρόδα σου να πάμε παρακάτω. Είναι κι αυτός ο καφές που μας περιμένει και τα παιδιά, που όποτε αργούμε η ίδια αγαπημένη γκρίνια! Ένα φραπέ γλυκό για 'μένα, κι έναν σκέτο για τη φίλη μου, ναι, αυτή στο καρότσι! Πίνουν και οι ανάπηροι καφέ!

Μούρτζιου Δήμητρα

Γρήγορη Επικοινωνία

Email:
Θέμα:
Μήνυμα: