• Artopoulos
  • Body and Style
  • Koukaroudis
  • Remvi Cafe - Bar
  • Optical Gallery Theodosiadis
Previous Next

Μέτρησα τα τετραγωνικά…

Μπήκα, βγήκα, ξαναμπήκα... Κοίταξα καλά καλά γύρω μου κι αποφάσισα να τα μετρήσω. Έπρεπε να μάθω πόσα είναι. Και τελικά ήρθε η απάντηση. 4 επί 2 = 8 τετραγωνικά μέτρα. Αυτό ήταν το νέο μου φοιτητικό σπίτι. Μέσα στα 8 τετραγωνικά έπρεπε να σπουδάσω, να γελάσω, να ερωτευτώ, και να ζήσω. Μα τι να πρωτοχωρέσει σε 8 τετραγωνικά; Τα έπιπλα, τα ρούχα, τα βιβλία ή τα όνειρα μου; Και είχα τόσα πολλά να ονειρευτώ.


Όπως ήταν αναμενόμενο, χώρεσαν μόνο τα βασικά. Βασικά ρούχα, έπιπλα, βιβλία και όνειρα. Αυτά, τα όνειρα του σήμερα, του εδώ και τώρα. Το αύριο θα ερχόταν και θα περίμενε υπομονετικά τη σειρά του. Εσύ, ο φοιτητής, χρειάζεσαι μόνο τα απαραίτητα και πας μπροστά. Μπροστά μέχρι να συναντήσεις τον άλλο που περιμένει στα κοινόχρηστα μπάνια και που όλοι μετά από αυτή τη συνάντηση της τουαλέτας, κοιτιέστε με νόημα στα μάτια. Και πώς να το συμμαζέψεις αυτό το μικρό αχούρι; Φίλοι, αυτό είναι η λύση! Φίλοι για το βάψιμο, φίλοι για το κουβάλημα,
φίλοι για το καθάρισμα και φίλοι για το πρώτο βράδυ. Πάλι με τα βασικά έμεινες, αλλά τα βασικά πρόσωπα αυτή τη φορά.


Αφού μπήκες στο χορό θα χορέψεις, γιατί έρχεται η ώρα να γίνεις κοινωνικός και να γνωρίσεις τον κόσμο γύρω σου. Πέντε καλημέρες στο διάδρομο και πέντε καληνύχτες στο ασανσέρ δε φτάνουν. Έτσι λες στη φίλη σου «θα χτυπήσω δίπλα, να ζητήσω συγγνώμη για τη φασαρία που κάνουμε» και πας σινάμενη κουνάμενη για τη νέα γνωριμία. Το αποτέλεσμα; Αγουροξυπνημένος και μεθυσμένος από το χθεσινό ξενύχτι φοιτητής. Γυρνάς στη φίλη σου και σκάτε στα γέλια. Και ήταν γέλια τόσο ζεστά και δυνατά που τ' άκουσαν κι οι άλλοι διπλανοί, κι άλλοι, κι
άλλοι. Και να η παρέα «φύλακας» για τα εύκολα και τα δύσκολα. Για να μοιράζεσαι τη ζάχαρη, το χτυπητήρι, το κρύο και τον χρόνο σου.
Ώσπου να έρθει το βραδάκι κι η κάμαρα να γίνει για δυο. Με θέα απέναντι τα κάστρα, το δροσερό αεράκι και μια ζεστή αγκαλιά. Και τότε όλα φτιάχνουν. Και να που το δωμάτιο γέμισε με έπιπλα, με γέλια, μ' αγκαλιές, με πρόσωπα, με αναμνήσεις κι όνειρα... Κι ούτε που το κατάλαβες...


Κι όταν πια ήρθε η ώρα να το αδειάσεις, έβγαλες όνειρα καλά κρυμμένα, μυρωδιές ξεχασμένες και σημάδια ανεξίτηλα από τους τοίχους... Μα, μόνο κάτι δεν βρήκες, όσο κι αν έψαξες. Ένα κομμάτι από 'σένα, που μάλλον θα χάθηκε σε κάποιο διάδρομο. Το ξέχασες; Εστία είσαι. Τότε αναρωτήθηκες «που χώρεσαν όλα αυτά;» Χώρεσαν, φίλε μου, σε μια βαλίτσα που λέγεται «ζωή» κι εσύ τώρα την παίρνεις κι απλά πας παρακάτω. Η επόμενη στάση σου λέει «50 τετραγωνικά». Τ' αδειάζεις όλα κι άντε τώρα να βολέψεις πάλι απ' την αρχή...

Εγώ σου δίνω τα 50, δωσ' μου εσύ τα 8 και τα όνειρα μου κι είμαστε εντάξει!

Δήμητρα Μούρτζιου

Γρήγορη Επικοινωνία

Email:
Θέμα:
Μήνυμα: