• Artopoulos
  • Body and Style
  • Koukaroudis
  • Remvi Cafe - Bar
  • Optical Gallery Theodosiadis
Previous Next

…ότι βασίλεψα στον πύργο της Βαβέλ.

Posted in Απόψε Ονειρεύτηκα...

Όλοι λίγο – πολύ το έχουμε ζήσει. Πολυλογάς, λέει. Εκφράζεται έτσι, λέει. Μην σου τύχει, λέω εγώ.
Πρώτα μοιάζει με μουρμουρητό. Σκόρπια μπερδεμένα γράμματα το ένα δίπλα στ’ άλλο. Και μετά κάτι σαν λέξεις. Χωρίς νόημα στην αρχή, μόνο λίγο πιο ξεκάθαρες. Κι άπαξ κι ο χείμαρρος αρχίσει, ποιος να σε σώσει, αδερφέ; Παίρνεις, λοιπόν, ανάσα βαθιά, κανά δυο χαπάκια ροζ, μια φιάλη Evian για τη φούντωση, και απλά το διασκεδάζεις. Αν μπορείς. Διάλεξε, λοιπόν, και πάρε:
1. Η τέχνη του Λέγειν
Η πιο απλή μορφή. Εύκολα διαχειρίσιμη, λες. Κάνεις και το σταυρό σου που δεν έπεσες σε καμιά περίπτωση βαριά. «Θέλω να μιλήσουμε» - αρχίζουν όλα. Εξοπλίζεσαι κι εσύ με την καλή σου τη διάθεση, τα αποθέματα υπομονής σου όλα και χαμογελάς. Κι ακούς, κι ακούς, κι ακούς, κι εκείνος λέει, και λέει, και λέει… Τόσο που στο τέλος ούτε να πεις εσύ μπορείς, ούτε ν’ ακούσεις. Γιατί ποτάμι ξεχύνονται τα λόγια κι εσύ μόνο κοιτάς. Μπορείς κι αλλιώς; Κι ανάσα δεν παίρνει ο χριστιανός! Μόνο λέει! Χωρίς να λαχανιάζει! Χωρίς να κοκκινίζει! Τίποτα! Κι άρχισε απ’ την Κρήτη και σ’ έφτασε Ορεστιάδα με το λέγε λέγε. Κι αν τύχει και κουνηθείς στη θέση σου να ξεπιαστείς, γκαζώνει τη φωνή κι επιταχύνει το χείμαρρο, μην τύχει και τον κόψεις. Αλλά πού να τον κόψεις, αδερφέ; Και να αφρίζουν τα χειλάκια του, και να μουδιάζει ο στόμας του, και γλώσσα μέσα να μην βάζει. Κι εσύ μόνο κοιτάς. Μέχρι που σου ρίχνει και τον επίλογο και αποστομώνεσαι –όχι δηλαδή ότι είχες κι άλλη επιλογή: «Δεν μιλάς, ε;Χμ…Ε, βέβαια, τι να πεις;». Μην σου τύχει.
2. Η τέχνη του Αντιλέγειν
Είναι κι αυτός ο τύπος, ο άλλος. Στην αρχή σού παρουσιάζεται ως υπέρμαχος της παρρησίας και της διαλογικής συζήτησης. Χαίρεσαι κι εσύ που πέτυχες τον αντίλογο στο λόγο σου. Για την ουσία του πράγματος, κατάλαβες; Για την πνευματική σου διέγερση. Για να δουλεύει το μυαλό να μην σαπίζει. Βαθιά νυχτωμένος, αδερφέ. Γιατί όλα ξεκινάνε μ’ ένα «όχι» και δυο «δεν». Όχι στη συζήτηση μονάχα. Σε όλα. Γιατί ο αντιρρησίας το έχει μέσα του πατριωτικά. Και φτάνεις να μαλώνεις για το αν η γη γυρίζει και αν είναι αύριο Τετάρτη ή Σάββατο. Αρκεί να πει το όχι –θα σκάσει, λες, αλλιώς. Γιατί τα «δεν» του είναι αυτοσκοπός κι εσύ πώς να το αντιμετωπίσεις τούτο όλο; Πελαγώνεις. Φυσιολογικώς. Κι αρχίζεις κι εσύ να αμφιβάλλεις πια για όλα. Κι αναρωτιέσαι: μήπως όχι; Μήπως δεν; Κι εθίζεσαι κι εσύ στην τέχνη του αντιλέγειν. Είναι κι αυτή ζωή;
Όχι, φίλε μου, δεν είναι.
3. Η τέχνη του Παραλέγειν
Αυτό δε πού το πας; Γιατί, όπως και να το κάνεις, κι ο πανικός κι η τρέλα κι η παράνοια, έχουν κι αυτά την τέχνη τους. Τα πρώτα σημάδια είναι κάπως αχνά και θολωμένα. Ύστερα ξετυλίγεται το ταλέντο:
Αγκαλιά στην τηλεόραση. Τρώτε πατατάκια και ποπ κορν και βλέπετε ειδήσεις. Λιτότητα, λέει, περικοπές μισθών και τρέχα γύρευε. Γνωστά και μη εξαιρετέα. Νιώθεις την καρδιά του να σταματά. Την ανάσα του να κόβεται. Προσεύχεσαι να μην. Και όμως. Αρχίζει. Και δώσ’ του οι λυγμοί, το κλάμα με δάκρυ μαύρο και ασυναρτησίες με τον κουβά. Που θα μας πνίξει η φτώχεια η μαύρη, που θα ρημάξει η χώρα, που θα χαθούμε όλοι και θα ψοφήσουμε σαν τα σκυλιά στ’ αμπέλια. Και βγάζει καπνούς από τ’ αφτιά, και πρασινίζει, και κοκκινίζει, κι οι κόρες γυρνούν ανάποδα. Και το παραλήρημα τελειωμό δεν έχει με φράσεις ασυνάρτητες χωρίς σταματημό. Και λέει, λέει, και τι δεν λέει, και πάει λέγοντας. Και πέφτει πια ημιλιπόθυμος στον καναπέ, εξουθενωμένος απ’ τα λόγια του, τις σκέψεις και τους φόβους. Ο βασιλιάς του παραλέγειν.
4. Η τέχνη του Άλλα Λέγειν και Άλλα Εννοείν
Το λες και εθνικό σπορ. Σαν το τάβλι, ένα πράγμα, τα τσίπουρα και τις ρακές. DNA, παιδί μου. Χρωμόσωμα. Σου μιλάει κι εσύ πρέπει να φαντασιωθείς το «από πίσω», το κρυφό. Και σ’ αρχίζει τα «όχι, εγώ δεν εννοούσα» και «ήθελα να πω». Κι εσύ χάνεσαι στη μετάφραση και πελαγώνεις και άκρη φυσικά δεν βγάζεις. Γιατί με τα ευκόλως εννοούμενα και τα άλλα υπονοούμενα, χάνει τον μπούσουλα στο τέλος και ο ίδιος και δεν θυμάται πια τι είπε, τι εννόησε, από πού ξεκίνησε και πού εν τέλει καταλήγει. Αλλά κι αυτό…τι μας νοιάζει; Αυτός τα ‘πε, τα ξανάπε και ξαλάφρωσε το μέσα του. Κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε, κι αν δεν κατάλαβε, με γεια του. Μ’ εννοείς τι εννοώ;
Γι’ αυτό, λοιπόν, συντάξου με το άσμα το «μ’ αρέσει να μην λέω πολλά» για ν’ ανασάνουν οι δίπλα σου και να μην αποτρελαθείς κι εσύ ο ίδιος. Κι αν ατυχήσεις και βρεθείς με κάποιον μέγα ρήτορα καλλι-τέχνη, παίξε τον κουφό, χαιρέτα στα βουβά και χαμογέλα, και μην τον αφήσεις να σου πει ούτε καλημέρα. Γιατί δεν ξέρεις τελικά…τι κρύβεται πίσω από τις λέξεις…

Άλκηστις Γιωγιού
This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

Γρήγορη Επικοινωνία

Email:
Θέμα:
Μήνυμα: