• Aqua Blue
  • Artopoulos
  • Body and Style
  • Elements of Caldera Santorini
  • Koukaroudis
  • Nosokomathess.gr
  • Remvi Cafe - Bar
  • Rich Cafe - Bar
  • Optical Gallery Theodosiadis
Previous Next

Απόψε ονειρεύτηκα…

Posted in Απόψε Ονειρεύτηκα...

...ότι έζησα τη μαγεία.


1 - Οι πράσινες, οι κόκκινες, οι θαλασσιές σου οι...λάμπες
Όλα ξεκίνησαν με μια μικρούλα λάμψη. Κάπως δειλά, κάπως συμμαζεμένα. Κι ας ήταν ακόμη Νοέμβρης μήνας, στις αρχές. Μια λάμψη εδώ, ένα φως εκεί, σκόρπια, ταπεινά, λίγο ένοχα. Και σιγά σιγά άρχισαν να ξεθαρρεύουν. Γιατί, βλέπεις, είναι και ο ανταγωνισμός στη μέση. Αυτόν πού τον πας; Κρέμασε ο δίπλα αστέρι στο μπαλκόνι; Δυο κρεμάω εγώ και με ουρά τριπλή – ουράνιο τόξο. Καμπάνες και στολίδια ο απέναντι; Αναρριχώμενο Santa εγώ, για να μην μείνω πίσω. Και μας πήρε ο κατήφορος. Και εξαπλώθηκε σαν επιδημία και σταματημό δεν είχε. Και δώσ' του τα φωτάκια (στα κάγκελα, τις πόρτες, τα παράθυρα, το λούκι, το βασιλικό στη γλάστρα), και δώσ' του οι τάρανδοι (με έλκηθρο – χωρίς έλκηθρο, με Βασίλη – χωρίς Βασίλη) και δώσ' του τ' άστρα τα φωτεινά (κίτρινα, κόκκινα, πράσινα, αναβοσβήνοντα και μη). Γιατί ακόμα δεν γεννήθηκε αυτός που θα έχει μπαλκόνι – τσίρκο καλύτερο απ' το δικό μου. Κατάλαβες;
2 - Coming to town
Τώρα βέβαια...αυτό είναι ελαφρώς αμφιλεγόμενο. Γιατί, ναι, ήρθαν. Αλλά ΠΟΣΟΙ ήρθαν;; Είδα ψηλούς, είδα κοντούς, είδα αδύνατους, χοντρούς. Σε έκδοση με ή χωρίς γυαλάκια, άλλους με γένια κι άλλους σπανούς. Μαύρους, άσπρους, κίτρινους – διάλεξε και πάρε. Και κλονίστηκα. Γιατί μέχρι τώρα αναρωτιόμουν αν υπάρχει. Γι' αυτό βασανιζόμουν. Τώρα, όμως, συγχύστηκα, μπερδεύτηκα. Γιατί κι αν υπάρχει, ποιος απ' όλους είναι; Και να οι φωτογραφίες, και να τα χάδια στις γενειάδες, και να τα «ho, ho, ho», κι εγώ μες στο χαμό χαμένη. Γιατί τα δεδομένα μου όλα άλλαξαν. Γιατί δεν μου δίνει πια δώρα...Του δίνω εγώ λεφτά! Και πάει ο «Βασίλης», γκρεμίστηκε μέσα μου και εξατμίστηκε το πνεύμα των Χριστουγέννων και χάθηκα κι εγώ στο ερυθρόλευκο πλήθος.
3 – Να τα πούμε;
Από τις 6 το πρωί στο πόδι την επίμαχη μέρα, μπορείς να κάνεις κι αλλιώς; Σπάσανε τα κουδούνια και οι πόρτες. Να τα πείτε, να τα πείτε. Για το καλό. Παιδάκια χαμογελαστά, με τρίγωνα, σκουφιά και φωτιές στα μάτια. Και μοίραζα κι εγώ μελομακάρονα κι ευρά. Μια, δυο, τρεις, πέντε, δέκα. Κάποτε σωθήκαν τα ευρά. Κι άρχισα το ψιλολόι, τι να 'κανα; Ε, μην δει ο καλαντούχος πιτσιρικάς κέρμα 10-20-50. Να τα μούτρα μέχρι το πάτωμα, ειρωνείες, σχόλια και κανα δυο «τσιφούτα» μέσα απ' τα δόντια. Ντράπηκα κι εγώ χρονιάρες μέρες. Στον επόμενο, λέω, θα δώσω χούφτα κέρματα. Για το καλό, το είπαμε. Και χτυπάει το κουδούνι και τρέχω να υποδεχτώ τον τυχερό και τι να δω; Δυο μαντράχαλους ως εκεί πάνω, γεμάτους μαλλιά και μούσια, τρίγωνα ανά χείρας και βαρεμάρα στη φωνή. Μου φτύνουν εκεί δυο στίχους κάλαντα κι απλώνουν τις χερούκλες με θράσος φοβερό. Αυτό ήταν. Ως εδώ. Πήρα παράδειγμα, πήρα τους δρόμους και πήγα να τα πω.
4 – Άγια νύχτα
Κι επιτέλους ήρθε η νύχτα η άγια, κατάπια τη σύγχυση των προεόρτιων και πήγα να εκκλησιαστώ, να ζήσω τη στιγμή, να μπω στο πνεύμα των ημερών. Και ήμουν αποφασισμένη πια να την νιώσω τη γαλήνη, την ηρεμία, την ανάταση την ψυχική. Κι ερχόταν ο κόσμος με τα γιορτινά, και γέμισε ο τόπος οικογένειες και παιδιά νυσταγμένα και γιαγιάδες. Πολλές. Αμέτρητες. Και αποφασισμένες. Κι ακούγεται το «δι' ευχών» κι αρχίζει το μαρτύριο. Ποιος θα πρωτοβγεί και ποιος θα πρωτοφιλήσει. Και τα κορίτσια τα «αποφασισμένα» να πιάνουν δουλειά, μάτσα μούτσα μες στον κόσμο κλείνοντας την κυκλοφορία, αγκαλιές και φιλιά και μαλλί με λακ στα μούτρα του πισινού. Και σπρώξιμο στο σπρώξιμο, σκούντημα στο σκούντημα, να συνθλίβουν γοβάκια πιστών και να μοιράζουν απλόχερα αγκωνιές. Ε, διαολίστηκα κι εγώ, μπήκε μέσα μου ο οξαποδός, αντίο και στο πνεύμα το άγιο.

Στην υγειά μας, λοιπόν, και του χρόνου και του παραχρόνου και εις τους αιώνας των αιώνων και κάθε πέρσι και καλύτερα.

 

Άλκηστις Γιωγιού

Γρήγορη Επικοινωνία

Email:
Θέμα:
Μήνυμα: