• Artopoulos
  • Body and Style
  • Koukaroudis
  • Remvi Cafe - Bar
  • Optical Gallery Theodosiadis
Previous Next

…ότι έχτισα καριέρα

Posted in Απόψε Ονειρεύτηκα...

Γιατί είναι κι η καριέρα ένας κάποιος στόχος. Κι όσο βασανίζεται ο Έλλην σήμερις, άλλος από ανεργία, άλλος από αεργία (ο πιο πολύς, μεταξύ μας), τα 'βαλα κι εγώ κάτω και τα μέτρησα. Τα συν τους και τα πλην, τα υπέρ και τα κατά, τα πάνω και τα κάτω. Τα ζύγισα, τα ξαναζύγισα, κατέληξα. Για να πάρω κι εγώ έναν δρόμο, δρόμο σωστό, να κάνω τα κουμάντα μου, να αναρριχηθώ.
1 – Να σου πω τη μοίρα σου, να σου πω το ριζικό σου
Ή για την ακρίβεια...καφετζού, χαρτορίχτρα, μέντιουμ. Γιατί πάντα κάπως έτσι γίνεται. Από κάπου χαμηλά αρχίζεις, από έναν ελληνικό σε λευκό φλιτζάνι, ας πούμε. Μετά σε κούπα πορσελάνινη και τέλος κούπα και πιατάκι μαζί. Κι αφού πάρεις το κολάι, ρίχνεις και μια πασιέντζα, ανακατώνεις την τράπουλα τεχνηέντως (του περίπτερου μωρέ, όχι ταρώ – μαρώ και τα συναφή «δήθεν») και τιμάς και την παράδοσή σου. Και χτίζεις κι ένα όνομα, μια φήμη, έναν μύθο και δίχως να το καταλάβεις αυτοαποκαλείσαι «Μαντάμ Ζαΐρα – Υπηρεσίες Μέντιουμ», μασουλάς μαρούλια, μαϊντανούς, δαφνόφυλλα, ανακατεύεις μαντζούνια, παραμιλάς με φωνή βραχνή και απόκοσμη και εσοδεύεις. Όσο πιο βαρυσήμαντη η μαντεψιά, τόσο πιο βαριά κι η τσέπη. Και μοιράζεις και κάρτες επαγγελματικές, και δέχεσαι κατόπιν ραντεβού, και τα δηλώνεις και στην εφορία νομίμως –όχι όλα, γιατί τις προάλλες τον έπιασε το λεγάμενο της προϊσταμένης που ήτανε μπερμπάντης. Και μεσουρανείς!
2 – Καλημέρα σας. Καλησπέρα σας. Καληνύχτα σας.
Σύγχρονο, αλλά πλέον διαχρονικό. Θέλει βεβαίως να διαθέτει κανείς μια κάποια εμφάνισ-ις (!), αλλά ως εκεί. Ένα πόδι δίμετρο, ένα μαλλί ξανθό, κανένα μάτι γαλανό και πράσινο και η επόμενη φάση είναι για σένα παιχνιδάκι. Και πιάνεις δουλειά ευθύς αμέσως! Και να τα τα χαμόγελα νυχθημερόν, να οι κάλοι απ' τα δωδεκάποντα και την ορθοστασία και να τα κόκκινα κραγιόν και να τα μάτια τα σμόκι. Και δωσ' του «καλησπέρα σας», «καλή διασκέδαση» και «πόσα άτομα είστε». Και κόρδωμα στην πόρτα, και ψύξη από το άνοιξε – κλείσε, αλλά τι να κάνεις; Τα δύσκολα του επαγγέλματος. Και μ' αυτά και μ' εκείνα στέφεσαι επισήμως καλημερ-ιτζού, καλησπερ-ιτζού ή καληνυχτ-ιτζού, αναλόγως με το πόστο, το σκέρτσο και τα «κυβικά». Και ζεις και βασιλεύεις στις νύχτες και τις μέρες, και το χαμόγελο – χαμόγελο, ο κάλος – κάλος (χωρίς περαιτέρω διευκρίνιση) και ζουν αυτοί καλά κι εσύ καλύτερα. Καληνύχτα σας.
3 – Όλα τα άνθη του Μαγιού
Στα πόδαι τους. Γαρούφαλο στ' αφτί και πονηριά στο μάτι, λένε, αλλά αυτά...παραγράφηκαν πια. Τώρα πιάνεις δισκάκι με 10 – 15 λέλουδα και ραίνεις. Τον μπουζουκτσή, τη «φωνή - κορμί», τη μαντάμ στο απέναντι με το αβυσσαλέο ντεκολτέ. Γιατί μπορεί η δόση να είναι απλήρωτη, αλλά ένα ταληράκι το δίσκο θα το ρίξουμε. Είμαστε κιμπάρηδες σ' αυτά, λέμε. Για ένα κούτελο ζούμε, λέμε. Νοείς μπουζούκι χωρίς χλωροφύλλη; Οπότε μπαίνεις κι εσύ στο χορό και παίρνεις ρόλο. Μπλούζα με στρας, μαλλί ξεβαμμέ και χείλι ροζ τριανταφυλλί – για να παραπέμπει και αυτό σε άνθος. Θέλει, σαφώς, μάτι αετίσιο για να πιάσεις τον πρόθυμο να εκσφενδονίσει. Κι αρχίζει ο λουλουδοπόλεμος και είσαι κυρά κι αρχόντισσα και χαίρεις σεβασμού και γίνεσαι περιζήτητη. Και με τα δίκια σου. Όχι πια...λουλουδού. Ανθοπώλις, παρακαλώ.
4 – Μαύρο δάκρυ καυτό, κροκοδείλιο
Εδώ θέλουμε βάθος. Ψυχικό. Και φαντασία αχαλίνωτη. Και λεξιλόγιο. Πλούσιο λεξιλόγιο, γιατί μόνο το επιφώνημα δεν κάνει. Γιατί με τα «ιιι» και τα «ααα» δεν ευφραίνεται ο τεθλιμμένος συγγενής. Δεν είσαι πειστικός. Είναι και κάπως...θέμα τακτικής. Όχι τακτ – αυτό απαγορεύεται εν ώρα εργασίας. Πρώτα δακρύζεις μπαίνοντας, πενθούσα ελαφρώς. Και όσο πλησιάζεις, γκαζώνεις. Πέφτεις από τοίχο σε καναπέ, από καρέκλα σ' αγκαλιά και κοσμείς με επίθετα. Τάλαινα, χαροκαμένη, βαρυπενθούσα, μαύρη, και τέτοια. Αυτά για τους συγγενείς. Και μετά το γυρνάς στον εκλιπόντα. Έστω...Μπάμπης. «Μπάμπη μου παλικάρι μου –ιιιιιι-, που σε πήρε από κοντά μου και μ' έκαψε – ιιιιιι -, που σαν τα κρύα τα νερά ήσανε κι ορέχτηκε την ομορφάδα σου ο χάρος ο μαύρος, που κακό χρόνο να 'χει», και τέτοια. Και δίνεις ρέστα, και σολάρεις, και γίνεται όλων η θλίψη θαυμασμός. Γι' αυτό σου λέω. Το μοιρολόι θέλει ταλέντο έμφυτο, θέλει προδιαγραφές. Και εμπειρία. Όσους κλάψεις, τόσο το ανεβάζεις το κασέ. Γιατί είσαι Έλληνας κι ο πόνος πείθει και πουλάει. Κι ας είναι και μαϊμού.

Γι' αυτό κι εγώ το αποφάσισα.
Θα φύγω απ' το γραφείο μου.
Θα σκίσω τα πτυχία μου.
Και θα χτίσω καριέρα.

 

Άλκηστις Γιωγιού
This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

Γρήγορη Επικοινωνία

Email:
Θέμα:
Μήνυμα: