• Aqua Blue
  • Artopoulos
  • Body and Style
  • Elements of Caldera Santorini
  • Koukaroudis
  • Nosokomathess.gr
  • Remvi Cafe - Bar
  • Rich Cafe - Bar
  • Optical Gallery Theodosiadis
Previous Next

…ότι βασίλεψα στον πύργο της Βαβέλ.

Posted in Απόψε Ονειρεύτηκα...

Όλοι λίγο – πολύ το έχουμε ζήσει. Πολυλογάς, λέει. Εκφράζεται έτσι, λέει. Μην σου τύχει, λέω εγώ.
Πρώτα μοιάζει με μουρμουρητό. Σκόρπια μπερδεμένα γράμματα το ένα δίπλα στ’ άλλο. Και μετά κάτι σαν λέξεις. Χωρίς νόημα στην αρχή, μόνο λίγο πιο ξεκάθαρες. Κι άπαξ κι ο χείμαρρος αρχίσει, ποιος να σε σώσει, αδερφέ; Παίρνεις, λοιπόν, ανάσα βαθιά, κανά δυο χαπάκια ροζ, μια φιάλη Evian για τη φούντωση, και απλά το διασκεδάζεις. Αν μπορείς. Διάλεξε, λοιπόν, και πάρε:

Απόψε ονειρεύτηκα…

Posted in Απόψε Ονειρεύτηκα...

...ότι η αγάπη (μου) άργησε 14 μέρες.

Η Ημέρα πλησιάζει. Κι εγώ μετράω αντίστροφα σαν τους φαντάρους. Κι όσο οι μέρες περνούν τόσο το άγχος με πνίγει. Και αγωνία, κι εφιάλτες, κι ερωτηματικά αναπάντητα ένα σωρό. Κι όσο οι ελπίδες μου σβήνουν, τόσο ο κόσμος γύρω μου αφηνιάζει. Κι αρχίζω να παρασύρομαι, λοιπόν, και να βουλιάζω κι εγώ μαζί τους.
1. Make love – γιατί χανόμαστε.
Ανοίγεις τα μάτια το πρωί. Σχετικά ψύχραιμα, γιατί είναι μια μέρα σαν όλες τις άλλες.
Φτιάχνεις καφέ, βλέπεις λίγο Παπαδάκη και ταΐζεις τη γάτα.
Το ρολόι δείχνει ακόμα 07:30 και το ημερολόγιο 1η του μηνός.
1η.
Του μηνός.
Του μηνός;
ΠΟΙΟΥ ΜΗΝΟΣ;;
ΤΟΥ ΦΛΕΒΑΡΗ;;;;

Απόψε ονειρεύτηκα…

Posted in Απόψε Ονειρεύτηκα...

...ότι έζησα τη μαγεία.


1 - Οι πράσινες, οι κόκκινες, οι θαλασσιές σου οι...λάμπες
Όλα ξεκίνησαν με μια μικρούλα λάμψη. Κάπως δειλά, κάπως συμμαζεμένα. Κι ας ήταν ακόμη Νοέμβρης μήνας, στις αρχές. Μια λάμψη εδώ, ένα φως εκεί, σκόρπια, ταπεινά, λίγο ένοχα. Και σιγά σιγά άρχισαν να ξεθαρρεύουν. Γιατί, βλέπεις, είναι και ο ανταγωνισμός στη μέση. Αυτόν πού τον πας; Κρέμασε ο δίπλα αστέρι στο μπαλκόνι; Δυο κρεμάω εγώ και με ουρά τριπλή – ουράνιο τόξο. Καμπάνες και στολίδια ο απέναντι; Αναρριχώμενο Santa εγώ, για να μην μείνω πίσω. Και μας πήρε ο κατήφορος. Και εξαπλώθηκε σαν επιδημία και σταματημό δεν είχε. Και δώσ' του τα φωτάκια (στα κάγκελα, τις πόρτες, τα παράθυρα, το λούκι, το βασιλικό στη γλάστρα), και δώσ' του οι τάρανδοι (με έλκηθρο – χωρίς έλκηθρο, με Βασίλη – χωρίς Βασίλη) και δώσ' του τ' άστρα τα φωτεινά (κίτρινα, κόκκινα, πράσινα, αναβοσβήνοντα και μη). Γιατί ακόμα δεν γεννήθηκε αυτός που θα έχει μπαλκόνι – τσίρκο καλύτερο απ' το δικό μου. Κατάλαβες;

…ότι έχτισα καριέρα

Posted in Απόψε Ονειρεύτηκα...

Γιατί είναι κι η καριέρα ένας κάποιος στόχος. Κι όσο βασανίζεται ο Έλλην σήμερις, άλλος από ανεργία, άλλος από αεργία (ο πιο πολύς, μεταξύ μας), τα 'βαλα κι εγώ κάτω και τα μέτρησα. Τα συν τους και τα πλην, τα υπέρ και τα κατά, τα πάνω και τα κάτω. Τα ζύγισα, τα ξαναζύγισα, κατέληξα. Για να πάρω κι εγώ έναν δρόμο, δρόμο σωστό, να κάνω τα κουμάντα μου, να αναρριχηθώ.
1 – Να σου πω τη μοίρα σου, να σου πω το ριζικό σου
Ή για την ακρίβεια...καφετζού, χαρτορίχτρα, μέντιουμ. Γιατί πάντα κάπως έτσι γίνεται. Από κάπου χαμηλά αρχίζεις, από έναν ελληνικό σε λευκό φλιτζάνι, ας πούμε. Μετά σε κούπα πορσελάνινη και τέλος κούπα και πιατάκι μαζί. Κι αφού πάρεις το κολάι, ρίχνεις και μια πασιέντζα, ανακατώνεις την τράπουλα τεχνηέντως (του περίπτερου μωρέ, όχι ταρώ – μαρώ και τα συναφή «δήθεν») και τιμάς και την παράδοσή σου. Και χτίζεις κι ένα όνομα, μια φήμη, έναν μύθο και δίχως να το καταλάβεις αυτοαποκαλείσαι «Μαντάμ Ζαΐρα – Υπηρεσίες Μέντιουμ», μασουλάς μαρούλια, μαϊντανούς, δαφνόφυλλα, ανακατεύεις μαντζούνια, παραμιλάς με φωνή βραχνή και απόκοσμη και εσοδεύεις. Όσο πιο βαρυσήμαντη η μαντεψιά, τόσο πιο βαριά κι η τσέπη. Και μοιράζεις και κάρτες επαγγελματικές, και δέχεσαι κατόπιν ραντεβού, και τα δηλώνεις και στην εφορία νομίμως –όχι όλα, γιατί τις προάλλες τον έπιασε το λεγάμενο της προϊσταμένης που ήτανε μπερμπάντης. Και μεσουρανείς!

…ότι βγήκα από το τέλμα.

Posted in Απόψε Ονειρεύτηκα...

Γιατί είχα βουλιάξει, ξέρεις. Είχαμε, δηλαδή. Η σχέση μας, παιδί μου. Είχε γίνει θολή. Μίζερη. Άδεια. Είχαμε και τον Ερμή ανάδρομο και πού να βγάλεις άκρη. Είπα, λοιπόν, να την πάρω στα χέρια μου. Την κατάσταση. Ε, και ρώτησα τους ειδικούς (;!).
Μια του κλέφτη: Trick or treat on Halloween
Πρώτη κίνηση η Λένα. Γιατί οι φίλοι στα δύσκολα φαίνονται, σωστά. SOS meeting, λοιπόν, πρωί πρωί και αναλυτική (ΑΝΑΛΥΤΙΚΗ) περιγραφή της κατάστασης. Κι εκεί μου το ρίχνει. Να γίνω, λέει, Κλεοπάτρα. Ή τίγρης. Ή νοσοκόμα. Σέξι. Αλλά πού να βρεις «Κλεοπάτρα» Κυριακάτικα. Έγινα κι εγώ «Μαρκησία» από πρόπερσι που την είχα και εύκαιρη. Υπέροχη, θραύση είχα κάνει τις απόκριες. Και στήνομαι στον καναπέ το μαύρο, για να κάνει αντίθεση με τα κόκκινα τούλια μου και τον περιμένω να γυρίσει από το ματς. Και περιμένω. Και περιμένω. Και λίγο ακόμα, γιατί το καλό πράγμα αργεί να γίνει, κατάλαβες; Και να σου το κουδούνι –γιατί μια ζωή χωρίς κλειδιά ο λεγάμενος. Ε, και φτάνω εγώ στην πόρτα παραπατώντας, σιάζω το τούλι να φαίνεται και λίγο πρόσωπο και λίγο ζαρτιέρα, παίρνω στάση ερωτική κι ετοιμάζομαι να ρίξω ατάκα με φωνή αισθαντική. Κι ανοίγω αργά την πόρτα και...όχι. Δεν είναι όνειρο. Δεν είναι εφιάλτης. Είναι η κ. Ευτέρπη απ' τον τρίτο για τα κοινόχρηστα...

Απόψε ονειρεύτηκα…

Posted in Απόψε Ονειρεύτηκα...

...ότι είμαι λεξιπλάστης!


Γιατί, βλέπεις, έχουμε να κάνουμε με μια νέα γενιά. Όχι ηλικίας. Όχι. Γιατί ως προς αυτήν, ο δικός μου μετρητής έχει κολλήσει πεισματικά στο 25. Γενιά άλλη. Γλωσσική, Απ' αυτές που κάνουν τα μάτια και τα' αφτιά να σαπίζουν. Ιδού, λοιπόν.
*ΠΡΟΣΟΧΗ: Τα παρακάτω αναφερόμενα αποτελούν πραγματικά περιστατικά που βίωσα ιδίοις όμμασι και ωσί, και δεν είναι αποκυήματα της αχαλίνωτης φαντασίας μου.


Πλήγμα 1ο:
Πρώτα γνωρίζεις έναν «άντρα αληθές». Στο λέει, στο ξαναλέει κι εσύ μόνο προσεύχεσαι όλο το θέμα να είναι αναληθές, ατυχές, κοιτάς με βλέμμα απλανές κι αναρωτιέσαι...λες; Γιατί χτυπιέται αυτός και το βροντοφωνάζει, κι εσύ δεν ξέρεις ποιο αφτί να πρωτοβουλώσεις. Κι ανάσες βαθιές παίρνεις, και στραβοκαταπίνεις, και τα μάτια ανοιγοκλείνεις κι ο «αληθές» εκεί, ολοζώντανος μπροστά σου, με τα σπλάχνα φουσκωμένα από υπερηφάνεια, γιατί λίγο ακόμη και τον άγγιξε τον Μπαμπινιώτη! Και η συγκοπή (σου) στα πρόθυρα.

...Ότι έκανα θραύση

Posted in Απόψε Ονειρεύτηκα...

Απόψε ονειρεύτηκα... ...ότι έκανα θραύση. Ή μάλλον Θ-Ρ-Α-Υ-Σ-Η. Πάταγο, πανικό, πώς το λένε; Ζαλίστηκε η παραλία, έτριξε η αμμουδιά, κόπηκε η θάλασσα στα δύο. Πώς έγινε αυτό; Εύκολα, αδερφέ μου...

ΒΗΜΑ 1ο: Προκαταρκτικά Το παν είναι οι γερές βάσεις. Μια καλή αρχή. Τουτέστιν...λιώσιμο νυχθημερόν. Χιλιόμετρα σε σοκάκια, δρόμους, διαδρόμους, πολλά κυβικά ιδρώτα, μαύρους κύκλους απ' την ταλαιπωρία και μια ανάσα πριν την υπερκόπωση. Διότι οι κοιλιακοί, τα μπράτσα και ο μυς...κόποις κτώνται! Κι εμείς είμαστε για τα δύσκολα, κατάλαβες; Γι' αυτό...τρέχα, ίδρωνε, ξεφύσα με χαρά και τσαχπινιά, χαρά και τσαχπινιά!

Γρήγορη Επικοινωνία

Email:
Θέμα:
Μήνυμα: